สวัสดีค่า
นับว่าเป็นโอกาสดีที่ได้มาถึงจุดนี้ นี้เป็นบล็อกแรกสำหรับการเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ ที่กำลังเกิดขึ้นอย่างภาคภูมิใจและตื่นเต้น(มากๆ)คะ สำหรับสาวน้อยโอชินและสาวน้อยซากุระ สองสาวสวยในบ้าน kapook.com ที่พร้อมจะมอบเรื่องราวและถ่ายทอดสิ่งดีๆ เกี่ยวกับน้องหมา ให้กับพี่ๆ น้องๆ ได้อ่านและสามารถแบ่งปันความคิดเห็นกันได้อย่างไม่อั้น ยังไงแล้วก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ อย่าลืมติชมกันบ้าง เพื่อที่ Dog.kapook.com จะได้พัฒนาให้ถูกใจมากยิ่งขึ้นเจ้าคะ..หุหุ
เรื่องแรก… คงมีหลายคนที่ชอบเลี้ยงเจ้าตูบไว้แก้เหงา หรือเลี้ยงไว้เฝ้าบ้าน เพราะเป็นที่นิยมสำหรับหลายๆคน ที่เลี้ยงสัตว์เลี้ยงอย่างเจ้าตูบ ไว้เพื่อผ่อนคลายความเครียดและเป็นเพื่อนแก้เหงาได้ แล้วคุณละเป็นหนึ่งในนั้นหรือเปล่า?
ภาพประกอบจาก : Forward Mail
ทุกครั้งที่คุยเรื่องเจ้าตูบทีไรก็อดที่จะคิดถึงเรื่องนี้ไม่ได้ทุกทีเลย เรื่องของฉันก็มีอยู่ว่า.. แม่ของฉันเป็นแม่บ้าน ทุกวันที่ลูกๆ ไปโรงเรียน แม่ก็อยู่บ้านคนเดียวทุกวัน พอดีเพื่อนของแม่มีเจ้าตูบที่คลอดลูกออกมาดูโลกหลายตัว แม่เลยขอซื้อมาเลี้ยงตัวนึงซึ่งอายุได้ 1 เดือนกว่าๆ วันแรกที่ฉันเห็นเจ้าตูบตัวน้อย ก็อดที่จะหลงรักมันไม่ได้ ฉันตั้งชื่อให้มันว่า เจ้าม่ามา มันน่ารักมากตัวเล็กๆ ขนฟูๆ นิ่มๆ เลี้ยงไปเลี้ยงมาจนเวลาผ่านไป 2 ปี มาม่าสุขภาพดีและแข็งแรงมาก ทุกคนในครอบครัวจะรักเจ้ามาม่ามาก โดยเฉพาะแม่ของฉันที่รักมาม่าเสียจนฉันยังแอบอิจฉา (อิจฉาหมาก็เป็นด้วย) เจ้ามาม่าเองก็เหมือนกันมันรักและติดแม่ของฉันมากเป็นเพราะความผูกพันและความเอาใจใส่ของแม่ที่อยู่ด้วยกันทุกวันๆ ทำให้เจ้ามาม่าไม่เคยที่จะต้องห่างจากแม่ของฉันไปไหน แต่ก็มีเหตุการณ์นึงเกิดขึ้นที่ทำให้ฉันถึงกับเครียดไปด้วย!
วันนั้นแม่ต้องไปทำธุระที่ต่างจังหวัด เป็นเวลา 2 อาทิตย์ เจ้าม่ามาเลยอยู่บ้านกับฉัน หลังจากแม่ไปต่างจังหวัด เจ้ามาม่าก็มีอาการแปลกๆ ไม่กิน ไม่นอน เอาแต่ชะเง้อคอยว่าเมื่อไรแม่จะกลับ อาการซึมเศร้าของเจ้ามาม่า ทำให้ฉันกังวลใจและเครียดมาก เพราะทำยังไงเจ้ามาม่าก็ไม่ยอมกินอาหาร มันดูไม่ร่าเริงไม่สดใสเหมือนเดิม คงเป็นเพราะคิดถึงแม่ มันก็คงไม่ต่างอะไรกับ “คน” ที่เมื่อไรห่างจากคนที่เรารักและผูกพัน พอห่างกันก็เกิดความคิดถึงนั่นแหล่ะ ฉันเคยอ่านในหนังสือเจอข้อความนึงทำให้นึกขึ้นได้ เกี่ยวกับเรื่องของสุนัขมีข้อความประมาณว่า สุนัขเมื่อมีเจ้าของก็จะผูกพันไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ การพลัดพรากจากเจ้าของ ทำให้สุนัขถึงกับหัวใจสลาย และจะเกิดอาการซึมเศร้า ไม่กิน ไม่นอน นานเข้าอาจถึงตายได้ ซึ่งเป็นอาการเดียวที่เกิดกับเจ้ามาม่า แต่ไม่ถึงขั้นโคม่าอย่างนั้น หลังจากที่แม่กลับมา มาม่าก็ดีใจมาก กระโดดกระโจมเข้าหาแม่ด้วยอาการตื่นเต้นดีใจสุดฤทธิ์ หลังจากนั้นเวลาที่แม่ไปไหนหลายๆวัน แม่ก็จะพาเจ้ามาม่าไปด้วยเสมอ เพราะแม่กลัวว่ามันเจ้าเหงา และเศร้าเหมือนครั้งที่ผ่านมาอีก…แม่บอกฉันว่าเราควรใส่ใจมันเหมือนที่มันใส่ใจเรา ไม่ว่าหมาหรือคน ก็มีจิตใจเหมือนกัน
เรื่องที่เล่าไปคงเป็นข้อที่ควรคำนึงถึงความเป็นจริงได้ สำหรับผู้ที่คิดที่จะเลี้ยงสุนัขหรือที่กำลังเลี้ยงอยู่ ก่อนอื่นเราต้องมีเวลาให้และใส่ใจกับมันมากๆ เพราะสุนัขถึงจะเป็นแค่สัตว์ตัวเล็กๆ แต่ก็มีจิตใจที่รักและผูกพันกับเจ้าของ ไม่ต่างอะไรกับคนเลยทีเดียว!!
Love me love MyDog
สาวน้อยโอชิน
